Cała Japonia w jednym miejscu!
Najświeższe wiadomości, artykuły i ciekawostki

ISSN 2450-3193

Kultura PIĘKNIEJSI OD RÓŻ, CZYLI RECENZJA „WIZERUNKU MĘŻCZYZNY W VISUAL KEI"

Okładka książki

17.10.2015 | 16:54
Autor: Katarzyna Gudyka

Poznaj od kuchni specyfikę niepowtórzonej nigdzie na świecie muzyczno-wizerunkowej definicji męskiej estetyki.

Celem publikacji, jak sama autorka opisuje, jest „całościowe ukazanie wizerunku mężczyzny w visual kei”, co, pomimo niepozornych 230 stron obszerności, w dużej mierze zostało osiągnięte. Autorka wybrała konkretną koncepcję kierowania myśli, jaką jest przyjrzenie się każdemu możliwemu aspektowi wizerunku visualowego artysty – od sylwetki i rysów twarzy poprzez modę, inspiracje (również te muzyczne) na tekstach piosenek kończąc – by odpowiedzieć na pytanie, czym jest męskość i jak się ona przejawia w tej konkretnej subkulturze.

Tekst jest skondensowany, lecz czyta się go z łatwością. Narracja pierwszoosobowa pozwala nawiązać nić porozumienia z autorką – poczuć i zrozumieć jej fascynację oraz się nią zarazić. Dodatkowe urozmaicenie tekstu licznymi cytatami z innych publikacji naukowych oraz wywiadów sprawia, że do ostatniej kartki książka nie jest w stanie znużyć, spotykamy się z różnymi punktami widzenia czy to artystów, czy psychologów bądź znawców sztuki, czy samych fanów, ponieważ również do nich autorka zwracała się z prośbą o opinię, by później wszystko przetłumaczyć (głównie z angielskiego i niemieckiego) i opublikować w formie obszernego reportażu.

W pierwszej części książki możemy się krótko dowiedzieć, czym jest visual kei oraz przeczytać o najważniejszych momentach historii tego nurtu. Zapoznać się tutaj możemy również z różnymi interpretacjami pojęcia, by móc uświadomić sobie, jak nasze postrzeganie jego całości może się różnić w zależności od punktu widzenia, który obieramy – czy to fana, czy muzyka – oraz od czasów, do których się odnosimy. Przybliżone nam zostaje pojęcie „fal”, czyli przełomowych momentów rozwoju, dzięki którym ów nurt nigdy nie wymarł. Dowiadujemy się, kto odgrywał w nim najważniejszą rolę oraz jak rozróżniamy jego podgatunki ze względu na cechy charakterystyczne oraz położenie geograficzne, głównie na terenie Japonii.

Druga część książki przybliża nam wizerunek mężczyzny idealnego w Japonii. W tych rozdziałach zagłębiamy się w świat japońskiej estetyki w czasach, gdy rozkwitał teatr kabuki oraz wtedy, gdy krajem rządził nacjonalizm i industrializm, nie odrywając się przy tym od celu publikacji – opowiedzenia, jaki to miało wpływ na budowanie wizerunku, który postanowił przyjąć muzyk sceny visualowej. Dogłębne prześledzenie wzorców i inspiracji tychże artystów doprowadza nas do odkrycia, że nurt ten nie do końca zaczął się od starań zaadoptowania wybranego zachodniego stylu do warunków japońskich. Miała tu miejsce obustronna wymiana inspiracji, jaką muzycy glamrockowi czerpali z tradycyjnej japońskiej kultury dzięki pomocy stylistów z Kraju Kwitnącej Wiśni oraz tej, która potem powróciła do Japonii w postaci formującego się visual kei zafascynowanego glam rockiem. Później dowiadujemy się również, jaki swój wkład miało visual kei w kształtowaniu się kultury kawaii.

Autorka pokazuje, że posiada wiedzę nie tylko o nurcie, na którym się skupia, ale również tę ogólną na temat japońskiej sceny muzycznej – za dobry przykład posłużyć tutaj może wspomnienie o zespole BOØWY, który w latach 80. czerpał inspiracje z glam rocka, lecz nie należał nigdy do visual kei. Autorka również trafnie zaznacza, że niektóre cechy muzyki, które opisuje, są charakterystyczne nie tylko dla visual kei, ale i dla japońskiej muzyki jako całości. Jednakże nie w każdym momencie jest to powiedziane wprost (co ze względu na długość publikacji jest w pełni zrozumiałe) przez co moment nieuwagi mógłby wprawić czytelnika we wrażenie, że taka cecha jak płynność między gatunkami jest cechą zarezerwowaną ekskluzywnie dla visual kei (choć niewątpliwie, jest jego dominującą cechą; zjawisko to często widuje się na całej japońskiej scenie muzycznej), lecz spowodowane jest to wyłącznie niesprostowaniem tego po raz kolejny przez autorkę.

Osoba zaznajomiona z wizerunkiem artystów visualowych nie będzie miała większych problemów z obrazowaniem sobie czytanego tekstu, poczuje nawet satysfakcję z posiadania bardzo spójnie zredagowanej publikacji o interesującym ją nurcie. Jednakże dla osób nowych, które chcą poznać lepiej tę subkulturę, może stać się uciążliwy całkowity brak grafik, które pokazałyby opisywanych artystów czy style. Jeżeli w przyszłości planowane będą kolejne wydania książki, uważam, że warto byłoby zastanowić się nad wzbogaceniem jej o dodatkowe strony ze zdjęciami.

Książka opisuje historię visual kei, lecz nie wchodzi w nią nazbyt głęboko, skupia się na kluczowych momentach. Ma to swoje uzasadnienie w tym, że publikacja posiada swój określony cel i jego się trzyma – jest nim ukazanie wizerunku mężczyzny. Naturalną koleją rzeczy jest tu przedstawienie historii zjawiska jako dodatek do całości. Daje to za to dobre podstawy do rozwinięcia tematu samej historii w przyszłości w postaci kolejnych publikacji, jeśli autorka takowe planuje. Może wtedy znalazłaby się również okazja do dokonania porównania mężczyzn i kobiet w visual kei, na które niestety nie znalazło się miejsce w opisywanej tu publikacji, a myślę, że stanowiłoby ciekawe uzupełnienie.

Podsumowując – publikacja Klaudii Adamowicz jest efektem starannych, wieloletnich badań. Jak sama autorka przyznaje, jej historia z visual kei zaczęła się od fascynacji, która nigdy nie wygasła, lecz z czasem dojrzała do formy, którą dałoby się w miarę obiektywnie przedstawić w postaci niniejszego wydania. Poleciłabym książkę zarówno fanom, jak i osobom zainteresowanym japońską estetyką piękna.

--------

Wizerunek mężczyzny w visual kei

Klaudia Adamowicz

Wydawnictwo Nowa Strona, Bielsko-Biała 2014

SYLWETKA AUTORA

TAGI:

kawaii   muzyka   popkultura   rock   mężczyzna  

NASZE ARTYKUŁY

NAJPOPULARNIEJSZE ARTYKUŁY

Kitsune - japońskie lisy

Komu macha maneki-neko?

PATRONUJEMY

PARTNERZY

Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy