Cała Japonia w jednym miejscu!
Najświeższe wiadomości, artykuły i ciekawostki

ISSN 2450-3193

Polityka NARUHITO – NASTĘPCA CESARSKIEGO TRONU

Następca tronu Naruhito podczas przemówienia w Brazylii w roku 2008; źródło: Wikimedia

30.01.2018 | 17:34
Autor: Sylwia Łagnowska

Naruhito jako następca tronu stanowi kontrowersyjną postać. Z jednej strony jest uprzejmy i otwarty na ludzi, z drugiej zaś niepasujący do realiów dworu.

Okres panowania cesarza Akihito powoli dobiega końca. Prawdopodobną datą przejęcia przez Naruhito obowiązków ojca jest 1 kwietnia 2019 roku, wtedy też stanie się on 126. cesarzem Japonii. Wydarzenie to rodzi kolejne pytania: kim jest następca tronu i jakim będzie władcą? Sposób jego wychowania był diametralnie różny od tego, jakiego doświadczył jego ojciec (zobacz: Akihito, książę, który miał zostać cesarzem), nie do końca akceptowany przez dwór cesarski ze względu na małżeństwo i brak męskiego potomka, a jednak deklarujący kontynuację polityki zapocztkowanej przez Akihito, która mała na celu przybliżyć cesarza do ludu (zobacz Akihito - cesarz bliżej ludu). Warto więc przyjrzeć się sylwetkom przyszłego władcy Japonii i jego małżonki.

Następca tronu urodził się 23 lutego 1960 roku jako pierwsze dziecko cesarskiej pary. Nazwany został Hiro no miya Naruhito, co oznacza człowieka mającego zdobyć niebiańskie cnoty. Wbrew obowiązującej na dworze tradycji nie został on odseparowany od swoich rodziców, tak jak było to w przypadku Akihito, ale mieszkał razem z nimi i to oni mieli decydujący wpływ na niego. Nawet, kiedy jego rodzice wykonywali swoje obowiązki, zmuszające ich do wizyt za granicą, cesarzowa Michiko zostawiała opiekunkom instrukcję, jak mają opiekować się chłopcem – nie można mu było bawić się więcej niż jedną zabawką dziennie, przynajmniej raz w ciągu dnia trzeba było go przytulić. Lista tych zasad została później opublikowana w cieszącej się popularnością książce Naru-chan Kenpo, ­co można tłumaczyć jako konstytucja Naruhito. Cesarz miał również w rozmowie z nauczycielami następcy tronu powiedzieć, by ci traktowali go jak normalnego chłopca.

Tak jak jego przodkowie książę uczęszczał do prywatnej szkoły Gakushūin i w roku 1982 uzyskał tytuł magistra z dziedziny historii. Na tym jednak jego edukacja nie zakończyła się. Od roku 1983 studiował na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie dwa lata później otrzymał tytuł magistra z handlu na rzece Tamizie. Następca tronu wydał biograficzną książkę „Tamiza i ja: Dwa lata wspomnień z pobytu na Oksfordzie” (ang. The Thames and I: A memoir Two Years at Oxford), w której opisał swój pobyt w AngliiNapisał w niej: „To były szczęśliwy czas dla mnie – być może powinienem powiedzieć, że był to najszczęśliwszy okres w moim życiu”*. Mieszkał on w tym okresie w publicznym akademiku, gdzie – jak pisał – musiał nauczyć się nie tylko żyć samodzielnie, ale też zmierzyć się z obsługą pralki – nauka omal nie zakończyła się zalaniem całego pomieszczenia – czy też prasowaniem własnych rzeczy. Osoba, która w Japonii podlegała sztywnym zasadom etykiety, w Wielkiej Brytanii mogła pozwolić sobie na swobodę ubierania się w swetry i zwykłe jeansy czy też chodzenia do pubów i klubów.  Książe wspomina jedną z dyskotek, podczas której tańczył do drugiej nad ranem: „Być może jest to pierwsza i ostatnia dyskoteka, w jakiej chciałbym uczestniczyć”. Po dwóch latach życia z dala od etykiety książę musiał jednak wrócić do Japonii i obowiązków, które na niego czekały. Wyjeżdżając z Londynu, zanotował: „Im bardziej krajobraz Londynu oddalał się, tym bardziej zdawałem sobie sprawę, że ważny rozdział mojego życia dobiegł końca. Nowa strona właśnie się zaczynała, ale ja czułem ogromną pustkę w moim sercu, wpatrując się w okno samolotu, chciało mi się płakać” *. Po powrocie do kraju raz jeszcze wstąpił na Uniwersytet Gakushūin i w roku 1988 uzyskał tytuł magistra nauk humanistycznych w zakresie historii. Rok później opublikował pracę naukową pod tytułem „Tamiza jako autostrada”, a w roku 1991 został wyróżniony honorowym tytułem doktora nauk prawnych uniwersytetu oksfordzkiego.  

Po śmierci dziadka Hirohito (cesarz Shōwa), jego ojciec Akihito w roku 1991 został oficjalnie mianowany władcą Japonii, sam Naruhito zaś tego samego dnia zyskał tytuł następcy tronu w wieku trzydziestu jeden lat podczas ceremonii przeprowadzonej 23 lutego – w dniu jego urodzin – choć zgodnie z tradycją stał się nim już w roku 1989, po przejęciu regaliów władzy przez nowego cesarza. Zgodnie z oczekiwaniami rodziny i całego społeczeństwa jego najważniejszym obowiązkiem stało się teraz poślubienie odpowiedniej kobiety i spłodzenie męskiego potomka, który w przyszłości przejąłby po nim tron.

Po złagodzeniu obyczajów przez parę cesarską, książę mógł ponoć sam zadecydować o najlepszej kandydatce, warunek był tylko jeden – musiała ona zdobyć aprobatę urzędników dworskich. Naruhito wybrał swoją przyszłą żonę już w roku 1986 podczas przyjęcia wydanego w Tokio na cześć hiszpańskiej księżnej, jednak do ślubu doszło dopiero sześć lat później, po dwukrotnym odrzuceniu oświadczyn księcia. Masako Owada urodziła się 9 grudnia 1963 roku jako najstarsza córka prawnika i dyplomaty Hisashiego Owady i jego żony Yumiko. Ze względu na zawód swojego ojca jako dziecko często podróżowała, dlatego do przedszkola chodziła w Moskwie, do szkoły podstawowej w Nowym Jorku, liceum skończyła w Bostonie, a tytuł magistra ekonomii uzyskała na uniwersytecie harwardzkim, by później jeszcze skończyć kierunek prawniczy w Tokio, zaczęła również stosunki międzynarodowe na uniwersytecie oksfordzim, ale z nieznanych przyczyn nie ukończyła tego kierunku. Była inteligentną, piękną kobietą – odrobinę nawet niższą od następcy tronu – dlatego od razu zwróciła uwagę Naruhito. Po spotkaniu na bankiecie zaczęli się regularnie spotykać, co przykuło uwagę urzędników, jednak Masako była skupiona przede wszystkim na swojej karierze. Została mianowana dyrektorem działu ekonomicznego w Departamencie Ameryki Północnej japońskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gdzie negocjowała najważniejsze umowy handlowe ze Stanami Zjednoczonymi. Wyjście z mąż za następcę tronu wiązało się z tym, że musiałaby ona zrezygnować ze swojej pracy, ponieważ rodzina cesarska skupiona jest przede wszystkim na swoich oficjalnych obowiązkach poświęconych służbie Japonii, a także zostałaby zamknięta w sztywnych ramach etykiety, która dla kobiet zwłaszcza nie jest zbyt przyjazna. Było to powodem, dla którego tak długo opierała się zalotom Naruhito.

Naruhito jednak nie poddawał się i kiedy w roku 1993 oświadczył się po raz trzeci, Masako powiedziała tak. W rozmowie podczas konferencji prasowej związanej z oficjalnym ogłoszeniem zaręczyn przyszła księżna wyznała: „Jego wysokość powiedział mi „możesz mieć wiele zmartwień związanych z wejściem do rodziny cesarskiej, ale zrobię wszystko, żeby cię chronić, tak długo jak żyję””*. 9 czerwca 1993 para pobrała się. Rzeczywistość okazała się jednak dla Masako brutalna i zupełnie inna od wyobrażeń. Podczas spotkania dyplomatycznego z prezydentem Billem Clintonem i Borysem Jelcynem z jednym rozmawiała po angielsku, a z drugim po rosyjsku, co spotkało się z krytyką ze strony urzędników i szambelanów. Jej główną rolą miało być siedzenie i uśmiechanie się, nie zaś bycie dyplomatką. Jej nieprzystająca do realiów dworu osobowość miała też inną konsekwencję. Jako przyszła cesarzowa powinna zapewnić kontynuację linii dynastycznej. Jednak dopiero cztery lata po ślubie księżna zaszła w pierwszą ciążę, ale w wyniku stresu poroniła. Narastające represje ze strony dworu nie sprzyjały jej samopoczuciu i zajściu w kolejną ciążę. Dopiero w roku 2001 urodziła swoje pierwsze i jedyne dziecko. I chociaż media na wieść o jej ciąży rozpisywały się, że będzie to z pewnością chłopiec, rzeczywistość okazała się inna i 1 grudnia na świat przyszła księżniczka Aiko, co tłumaczy się jako „ukochane dziecko”. Fala krytyki, jaka padła na książęcą parę, była na tyle ogromna, że księżna w roku 2003 trafiła do szpitala z załamaniem nerwowym. Nawet ówczesny premier Japonii Junichiro Koizumi wypowiedział się, że „nie ma nic przeciwko kobietom na tronie”**, a także kilku innych czołowych polityków wstawiło się za możliwością dziedziczenia tytułu cesarza przez kobiety. Dyskusja jednak ucichła, kiedy żona młodszego brata następcy tronu urodziła chłopca w roku 2006. Naciski na Masako też wtedy zelżały, chociaż Naruhito w rozmowie z prasą przyznał, że „Księżna Masako wciąż zmaga się ze swoim stanem zdrowotnym. Przez ostatnią dekadę próbowała się ona przystosować do wymogów cesarskiego dworu i z tego co widzę próby te zupełnie ją wyczerpały”*. Przeszła ona załamanie nerwowe, a dwór cesarski w roku 2011 oficjalnie potwierdził, że od pięciu lat cierpi na zaburzenia adaptacyjne połączone ze stanami lękowymi i nastrojami depresyjnymi.

Naruhito dotrzymał swojej obietnicy, kilkukrotnie w publicznych wystąpieniach stojąc w obronie swojej żony. Nie uległ także presji całego dworu i społeczeństwa japońskiego, które wręcz oczekiwało od niego rozwodu. Do Masako przyległ tytuł smutnej księżniczki, która po urodzeniu córki przestała pokazywać się publicznie. Dopiero w ostatnim czasie jej aktywność i udział w oficjalnych uroczystościach wzrosły. Przyczyny można upatrywać w mniejszej presji związanej z narodzinami księcia Hisahito, a także w coraz poważniejszych planach Akihito, aby abdykować. 1 kwietnia 2019 Naruhito zostanie cesarzem, ona zaś cesarzową. Obecny władca we wszystkie swoje podróże zabierał żonę, nieobecność więc Masako w momencie objęcia przez jej męża tronu byłaby bardzo rażąca dla japońskiego społeczeństwa. Po ogłoszeniu przez parlament japoński decyzji o pozwoleniu, aby Akihito mógł ustąpić ze stanowiska, Naruhito wyraził gotowość do przejęcie jego oficjalnych obowiązków. W swoim przemówieniu powiedział: „Obiecuję poświęcić swoje ciało i duszę dla każdego jednego obowiązku”***. Wychowany pod silnym wpływem swoich rodziców, którzy starali się przybliżyć swoją pozycję do ludu, wzbudza w ludziach – swoim pogodnym i grzecznym zachowaniem – podobne uczucia jak jego ojciec. W tym samym wystąpieniu przyznał również: „Obserwowałem, jak zachowują się cesarz i cesarzowa. Będę szanował ich uczucia i zamierzam ciężko pracować w moich przyszłych zagranicznych podróżach"***.

Naruhito i Masako mają jedną córkę Aiko, która przyszła na świat w roku 2001, a jej oficjalnym tytułem jest księżniczka Toshi, co można tłumaczyć jako ta, która szanuje inne osoby. Imię zostało nadane jej przez rodziców, co było złamaniem tradycji, w myśli której to cesarz wybiera imiona dla najstarszego dziecka i zostało zaczerpnięte z nauk chińskiego filozofa Mencjusza „kto kocha innych, będzie przez nich stale kochany, kto szanuje innych, będzie przez nich nieustannie szanowany”***. W kwietniu 2017 Aiko rozpoczęła naukę w gimnazjum w szkole, do której chodzą wszyscy potomkowie rodziny cesarskiej: Gakushūin. W spotkaniu z reporterami przed bramą szkoły pozowała razem z rodzicami i wyraziła nadzieję, że spędzi przyjemnie czas razem ze swoimi przyjaciółmi i nauczycielami. Choć jej życie wzbudza zainteresowanie mediów, to jeżeli w ciągu najbliższych lat prawo cesarskie nie ulenie zmianie, w dniu swojego ślubu utraci ona książęcy tytuł, zyska nazwisko i tak jak jej ciotka Sayako stanie się przeciętną obywatelką Japonii.  

Naruhito w roku 2019 zostanie mianowany nowym cesarzem. W najbliższych miesiącach specjalnie powołana komisja powinna ogłosić nazwę, która będzie przyświecać jego rządom. Jego młodszy brat zyska status następcy tronu jako drugi w linii dziedziczenia i będzie pomagał mu w wypełnianiu obowiązków. Jakim jednak Naruhito będzie władcą i czy uda mu się stworzyć podobną więź ze społeczeństwem jak jego ojciec, tego niestety póki co nie da się przewidzieć

________________________________________________________

 * Cytat za M. Hernon, The life and love of japans new Emperor; za Tokyo Weekende  

** Cytat za A. Jabłońska, Japońska lady Di; za Wprost 

*** Cytat za M. Yamaguchi, Japan crown prince vows to be devoted emperor like father; za Sealte Times  

 

ŹRÓDŁA

NDTV
Tokyo Weekender
East Asia South China Morning Post
Wprost
The Seattle Times
The Telegraph
The Japan Times

SYLWETKA AUTORA

TAGI:

cesarz  

NASZE ARTYKUŁY

Muminkomania w Japonii

NAJPOPULARNIEJSZE ARTYKUŁY

Komu macha maneki-neko?

Kitsune - japońskie lisy

PATRONUJEMY

PARTNERZY

Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy