Cała Japonia w jednym miejscu!
Najświeższe wiadomości, artykuły i ciekawostki

ISSN 2450-3193

Kultura FILM „NASZA MŁODSZA SIOSTRA" (UMIMACHI DIARY) WKRÓTCE W POLSKICH KINACH!

źródło: materiały Gutek Film

Polska

Data wydarzenia: 13.05.2016
Opracowanie: Beata Pytlarz

Dziennik „Japonia-Online” z przyjemnością informuje o objęciu patronatem medialnym premiery filmu „Nasza młodsza siostra". Zapraszamy do kin!

Za informacją prasową:

NASZA MŁODSZA SIOSTRA
Umimachi Diary

W KINACH OD 13 MAJA 2016

Reżyseria i scenariusz
Hirokazu Kore-eda

Dystrybucja w Polsce
Gutek Film

OPIS FILMU

Po nagrodzonym przez jury festiwalu w Cannes 2013 filmie „Jak ojciec i syn” Hirokazu Kore-eda powraca z – inspirowaną kinem Ozu – subtelną opowieścią o miłości i bliskości.
Trzy siostry mieszkają w wielkim, starym domu w Kamakurze pod Tokio. Kiedy dowiadują się o śmierci ojca, którego nie widziały od 15 lat, jadą na daleką prowincję, aby wziąć udział w pogrzebie. Tam poznają swoją nastoletnią przyrodnią siostrę, o której istnieniu nie wiedziały. Zapraszają ją, by zamieszkała razem z nimi i postanawiają zrobić wszystko, by młoda dziewczyna poczuła się częścią rodziny.
Film Hirokazu Kore-edy, jednego z najbardziej uznanych współczesnych reżyserów, to realistyczny i pełen niuansów portret relacji między czterema siostrami, a także słodko-gorzka opowieść o ludziach żyjących w nadmorskim mieście. Na tle niezwykłej przyrody opowiada poruszającą historię o skomplikowanych emocjach, poszukiwaniu siebie i budowaniu więzi rodzinnych.

źródło: materiały Gutek Film

„Nasza młodsza siostra" (Umimachi Diary)

Reżyseria i scenariusz
Hirokazu Kore-eda

Zdjęcia
Mikiya Takimoto

Muzyka
Yôko Kanno

Montaż
Hirokazu Kore-eda

W rolach głównych:
Haruka Ayase – Sachi
Masami Nagasawa – Yoshino
Kaho – Chika
Suzu Hirose – Suzu Asano
Ryô Kase – Sakashita
Ryôhei Suzuki – Yasuyuki Inoue

Producenci:
Kaoru Matsuzaki
Hijiri Taguchi

Produkcja
Toho Company
GAGA
Fuji Television Network
Shogakukan
TV Man Union

Japonia
rok produkcji: 2015
czas trwania: 128 min
1.85 – Dolby Digital
Kolor

źródło: materiały Gutek Film

GŁOSY PRASY

Śmiało można powiedzieć, że Kore-eda osiągnął mistrzostwo w budowaniu zniuansowanych portretów rodzinnych.

Filmweb.pl 

Świetne, przyjemne, ale też mądre i humanistyczne kino dla każdego szukającego nie tylko rozrywki, ale również nieco zadumy.

Tomiga

Dzięki reżyserii oraz znakomitemu zespołowi aktorskiemu po filmie człowiek czuje się wyjątkowo zrelaksowany i ma chęć zaprzyjaźnić się z głównymi bohaterkami. Pozytywnie czułostkowy film.

Areyouwatchingclosely.pl

Niesamowicie wciągający hołd dla rodziny i społecznych więzi.

Sight & Sound

Reżyserowi udaje się stworzyć zapadającą w pamięć i bardzo prawdziwą opowieść o miłości, życiu, śmierci i rodzinie.

Cinema Movil

Utrzymany w świetnym tempie, kameralny i poruszający obraz.

NOW Toronto

W tym filmie robią wrażenie nie tylko piękne, rozświetlone twarze aktorek, ale też sposób, w jaki się poruszają i mówią. O niesamowitych krajobrazach Kamakury nie wspominając.

Screen Daily

Ten film skonstruowany jest z niezwykłą klasą.

The Guardian

zwiastun filmu; źródło: Gutek Film/Vimeo

REŻYSER O FILMIE

Głównymi bohaterkami filmu są cztery siostry, ale można również powiedzieć, że opowiada on historię najmłodszej z nich, Suzu, szukającej własnej tożsamości, oraz najstarszej Sachi, próbującej zaakceptować rodziców. Ponadto wierzę, że to opowieść także o mieście i czasie, który mija każdego dnia. Podobnie jak rytm przypływów przy brzegu, miasto pozostaje niezmienne, mimo regularnych przyjazdów i odjazdów jego mieszkańców. Pewnego dnia, gdy wszyscy bohaterowie historii już umrą, do miasta przybędą nowi ludzie, by spędzić w nim część swojego życia. Jakby ludzkie życie było tylko drobiną – ziarnkiem piasku na plaży.
Zastanawiałem się, czy centralną postacią filmu nie jest czas, który wchłania przeszłość i przyszłość.
Mając to na uwadze, zdałem sobie sprawę, że skupianie się na skomplikowanych relacjach pomiędzy bohaterami nie jest właściwym podejściem. To, co interesowało mnie najbardziej, to nie piękno okolic Kamakury – czy czterech sióstr – ale też akceptująca wszystko natura samego nadmorskiego miasta. To piękno, które pojawia się, gdy zdamy sobie sprawę, że jesteśmy tylko ziarnkami piasku, tworzącymi małą część większej całości. I że zarówno miasto, jak i czas będą tam, nawet gdy nas już zabraknie. 
Z tej właśnie perspektywy wyreżyserowałem „Naszą młodszą siostrę”. 

źródło: materiały Gutek Film

WYWIAD Z REŻYSEREM

Pana film powstał na podstawie nagradzanego japońskiego komiksu „Umimachi Diary”. Po jego przeczytaniu od razu chciał pan podjąć się realizacji jego adaptacji. Jak bardzo starał się być pan wierny oryginalnemu materiałowi?

Na początku myślałem, że zmienię tylko kolejność scen. Ale stopniowo zmieniałem zdanie i postanowiłem napisać scenariusz, w którym znalazłyby się sceny w komiksie nieobecne. Zastanawiając się, jak zmieścić całą tę historię w dwugodzinnym filmie, postanowiłem, że lepiej będzie ograniczyć ilość lokacji i postaci oraz dodać kilka nowych epizodów. Na przykład decyzja o umieszczeniu w centrum opowieści pani Ninomiya, prowadzącej restaurację, wynikła z tego, że mogła ona przejąć rolę kilku bohaterów, którzy w filmie się nie pojawiają, choć byli w komiksie. Szukałem rozwiązań metodą prób i błędów, ale cała koncepcja wykrystalizowała się, kiedy obsadziliśmy rolę Suzu.
Zazwyczaj pańskie scenariusze nie są skończone, dopóki nie jest zakończony proces dobierania obsady. 
I tak samo było w tym przypadku, nawet jeśli tym razem mój film jest adaptacją komiksu. Komiksowe monologi i rozplanowanie scen są niezwykłe, ale nie chciałem opierać się na nich zbyt mocno. Zastanawiałem się więc, w jaki sposób mogę oddać atmosferę i ton komiksu poprzez dialogi i postaci. W trakcie realizacji „Naszej młodszej siostry” różnice między filmem i komiksem z czasem się zacierały. Często trudno było mi powiedzieć, czy ta scena była w oryginalne, czy to coś, co dodałem. Dla mnie to dowód na to, że byłem w stanie stworzyć coś swojego. 

Stworzył pan nową, całkiem inną historię czterech sióstr. 

Kiedy czytałem komiks, myślałem, że to historia o ludziach wokół Suzu. Ale w filmie chciałem, żeby w centrum znalazły się najstarsza Sachi i najmłodsza Suzu. Obok nich znajdują się Yoshino i Chika, a do tego dochodzą figury zbliżone do matki, jak ciotka i pani Ninomiya. Pozostało mi wymyślić, w jakich relacjach będą one z Sachi i Suzu. Bez wątpienia to opowieść o kobietach.

źródło: materiały Gutek Film

Piękno, z jakim pokazane są cztery siostry oraz krajobrazy Kamakury, jest obezwładniające. Dlaczego zdecydował się pan na ponowną współpracę z Mikiya Takimoto, autorem zdjęć do pana poprzedniego filmu, „Jak ojciec i syn”?

Postawa moich bohaterów jest zbliżona bardziej do postaci z filmów Yasujiro Ozu niż Mikio Naruse. Cztery siostry prezentują się bardzo szlachetnie. Pomyślałem, że lepiej będzie filmować, jakby były częścią krajobrazu, niż sięgać po podejście znane z filmów dokumentalnych. Dlatego zwróciłem się z propozycją współpracy do pana Takimoto. Byliśmy bardzo ostrożni, dobierając ustawienia kamery determinujące kompozycję kluczowych elementów sceny.

Po raz pierwszy pracował pan z kompozytorką Yôko Kanno.

Moim pierwszym pomysłem, jeśli chodzi o muzykę, było to, żeby siostry reprezentował kwartet smyczkowy, gdzie jeden instrument odpowiadałby każdej z sióstr, a na końcu wszystkie by współbrzmiały. Sięgnąłem po poprzednie ścieżki dźwiękowe Yōko Kanno, podłożyłem je pod nakręcone już zdjęcia i okazało się, że świetnie pasują, więc zaproponowałem jej współpracę. 

źródło: materiały Gutek Film

Jest w tym filmie wiele scen pokazujących pogrzeby i buddyjskie ceremoniały pogrzebowe. Siostry często modlą się do umarłych przed świątynią, zwracając naszą uwagę na tych, których już nie ma. 

Ten film jest także historią ojca wszystkich sióstr, matki Suzu, ich babki – ludzi, którzy już odeszli. Dużym wyzwaniem była próba pokazania śladów ich obecności poprzez zachowanie żyjących bohaterów, poprzez ich rozmowy zamiast retrospekcji, oraz odkrycia, jak ich uczucia wpłynęły na siostry. Chciałem, by scena ze smażoną makrelą obrazowała, jak pewne przyzwyczajenia i zachowania zostają w nas po zmarłych. Jednocześnie ważnym elementem filmu jest to, że nie traci on z oczu przyszłości.

To przekazywanie pewnych zachowań widać choćby w tym, jak podobny jest sposób mówienia Sachi i jej matki Miyako.

Ten film potraktować można jako historię Sachi, która odkrywa w sobie instynkty macierzyńskie, wyzwala się spod wpływu sióstr i po pojawieniu się Suzu przyjmuje rolę matki, w ich życiu wiecznie nieobecnej. Tylko wtedy Sachi będzie mogła zaakceptować matkę, której wcześniej nie potrafiła wybaczyć. 

źródło: materiały Gutek Film

SYLWETKA REŻYSERA

Hirokazu Kore-eda urodził się w 1962 roku w Tokio. Po uzyskaniu dyplomu Uniwersytetu Waseda w 1987 roku rozpoczął pracę w telewizji, gdzie zrealizował wiele nagradzanych filmów dokumentalnych.
W roku 1995 jego fabularny debiut „Maborosi”, oparty na powieści Miyamoto Teru, przyniósł mu na MFF w Wenecji nagrodę za reżyserię. Następny, „Wandâfuru raifu” (1998), dystrybuowany był w ponad 30 krajach i przyniósł Kore-edzie międzynarodowe uznanie. Kolejny film – „Distance” (2001) – został wybrany do Konkursu Głównego MFF w Cannes, natomiast „Dziecięcy świat” (2004) został nagrodzony na tym festiwalu za najlepszą rolę męską. Yūya Yagira stał się tym samym najmłodszym aktorem, który otrzymał to wyróżnienie. 
W 2006 roku filmem „Hana” reżyser postanowił zmierzyć się z kostiumową opowieścią o zemście, a w „Ciągle na chodzie” (2008) opowiedział współczesną historię opartą o jego własne doświadczenia. Film ten cieszył się wielką popularnością na całym świecie. W 2009 roku „Dmuchana lala” zadebiutowała w sekcji Un Certain Regard MFF w Cannes, którego Kore-eda jest już stałym bywalcem, a „Życzenie” (2011) otrzymało nagrodę za najlepszy scenariusz na MFF w San Sebastian. Oba ostatnie filmy reżysera – „Jak ojciec i syn” oraz „Nasza młodsza siostra” – ponownie trafiły do Cannes, gdzie miały swoje światowe premiery w Konkursie Głównym festiwalu. 

Wybrana filmografia:
1995 – „Maboroshi no hikari”
1998 – „Wandāfuru raifu” / After Life 
2001 – „Distance”
2004 – „Dziecięcy świat” / Dare mo shiranai
2006 – „Hana yori mo naho”
2008 – „Ciągle na chodzie” / Aruitemo, Aruitemo    
2009 – „Dmuchana lala” / Kūki ningyō    
2011 – „Życzenie” / Kiseki
2013 – „Jak ojciec i syn” / Soshite chichi ni naru
2015 – „Nasza młodsza siostra” / Umimachi Diary

źródło: materiały Gutek Film

ŹRÓDŁA

materiały Gutek Film

POLECANE WYDARZENIA

Wystawy

[PATRONAT] Zen – wystawa fotografii Agnieszki Kmieciak i Jacka M. Kozłowskiego

Warszawa, Galeria Przy Kozach – Służewski Dom Kultury, ul. J. S. Bacha 15

Wystawa „Kimono – forma, wzór, rzecz do noszenia”

Toruń, Muzeum Sztuki Dalekiego Wschodu w Kamienicy pod Gwiazdą, Rynek Staromiejski 35

Festiwale

PATRONUJEMY

PARTNERZY

Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy
Partnerzy